Αυτό το blog φτιάχτηκε κάτω από την ανάγκη ανοιχτής επικοινωνίας των μαχόμενων καθημερινά οδοντίατρων, που κλεισμένοι κάθε μέρα στα ιατρείο μας προσπαθούμε να βρούμε άκρη σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν εμάς και τους ασθενείς μας. Από το επιστημονικό-τεχνικό μέρος της δουλειάς μας, μέχρι το εμπορικό-οικονομικό.

Βλέπετε, είμαστε από τους λίγους επιστήμονες που καθημερινά καλούμεθα να λύνουμε προβλήματα κατά το πλείστον «κατά μόνας». Επειδή δε το αντικείμενο της εργασίας μας είναι ο άνθρωπος, στον οποίο καλούμεθα κάθε φορά να επεμβαίνουμε (σπάνια η ειδικότητα μας αμοίβεται, μόνο, για τη διαγνωστικη, φαρμακευτική της θεραπεία) γνωρίζουμε όλοι καλά πόσο δύσκολο είναι ανά μισή ώρα να είσαι πάντα έτοιμος να επέμβεις και να αντιμετωπίσεις-θεραπεύσεις ένα πρόβλημα, καθισμένος σε αυτό το περίφημο οδοντιατρικό καρεκλάκι (καθ’όλα ανατομικό), από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Η επιτυχία μιας καλής οδοντιατρικής σταδιοδρομίας απαιτεί να βρισκόμαστε στο παραπάνω καρεκλάκι επί 12ωρο και βάλε!

Βλέπετε, ελλείψει ικανοποιητικής δημόσιας και, γενικά, κοινωνικής πρωτοβάθμιας περίθαλψης, καλούμεθα εμείς οι ελεύθεροι οδοντίατροι να λύνουμε καθημερινά όλα τα προβλήματα του κόσμου που αφορούν τη στοματική του υγεία. Αυτό δε σημαίνει ότι έτσι έχουμε περισσότερη δουλειά, ανάλογα αμοιβόμενη –το αντίθετο. Εν πολλοίς, εκτός από το καθαυτό οδοντιατρικό έργο χρειάζεται να ασκούμε και το εμπορικό μας δαιμόνιο –εάν το έχουμε- ήτοι: έρευνα αγοράς υλικών και φαρμάκων, συναλλαγές με τεχνίτες, συσσώρευση υλικών (πολλές φορές αχρήστων), τήρηση βιβλίου ασθενών, οικονομικές συναλλαγές με ασθενείς κλπ.

Έρχεται δε το Σαββατοκύριακο και πρέπει πολλές φορές να συμμετέχουμε σε ενημερωτικά σεμινάρια που οργανώνονται, πέρα από επιστημονικές εταιρείες, και από εμπορικούς οίκους. Για τη συμμετοχή μας όμως αυτή πρέπει, σε πολλές περιπτώσεις, να πληρώνουμε κιόλας. Βλέπετε, οι οδοντιατρικές εμπορικές εταιρείες μας θεωρούν πιστούς πελάτες και δεν προσφέρουν σ’ εμας, weekends στα Πήλια, Αράχωβες και λοιπά θέρετρα, για ενημέρωση, όπως τους συνάδελφους των διαφόρων ειδικοτήτων της Ιατρικής.

Για αρχη λοιπόν, προσφέρεται προβληματισμός όλων των Εραστών της Καρέκλας του Πόνου (ωχ! η μέση μου ή ο αυχένας μου) για τα θέματα που μας απασχολούν. Χωράνε τα πάντα. Δεν εξαιρούμε εννοείται και τα πολιτιστικά ενδιαφέροντα, το αντίθετο μάλιστα. Εξάλλου, οι οδοντίατροι σαν Καλλιτέχνες έχουμε ένα λόγο παραπάνω (οι παλαιότεροι ίσως, θυμούνται τις εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής κλπ. που οργάνωνε η έδρα της Ακίνητης Προσθετικής επί Αδάμ στο υπόγειο της Σχολής). Άραγε, γιατί οι στατιστικές λένε ότι οι γιατροί, στην πορεία της καριέρας τους, γίνονται οι πλέον αντικοινωνικοί, με την έννοια της αποχής ή της μικρής συμμετοχής, όσον αφορά κοινωνικές, πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις. Επιστήμονες γαρ; Μήπως τους «έχει φάει» η παραπάνω καρέκλα;

Ένα άλλο θέμα. Κύρια συζήτηση σε σύναξη-παρέα οδοντιάτρων: τα της δουλειάς μας. Σε γενικές γραμμές δεν ασχολούμαστε με άλλα θέματα ή δεν τα γνωρίζουμε σε βάθος (σοβαρή αρρώστια έτσι;). Σκεφτήκαμε άραγε, οι οδοντίατροι είναι δυνάμει γιάπηδες; Η αποστολή μας είναι αυτή; Η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ή μας θέλει σαν τέτοιους; Έχω την εντύπωση ότι με την πάροδο του χρόνου, η αντίληψη που περνάει στο χώρο μας είναι τέτοια. Το βλέπω στο ύφος και το στυλ των νέων φοιτητών της οδοντιατρικής, αλλά και στους νέους οδοντίατρους τα τελευταία χρόνια (μάλλον φταίει η αισθητική οδοντιατρική ή μήπως οι εκπομπές τύπου “Extreme Make-Over” ?). Σηκώνει κουβένται και αυτό, δε νομίζετε;

Άλλο θέμα. Η απόλυτη εξειδίκευση. Θα πρέπει σιγά-σιγά οι ασθενείς μας να το παίζουν μπαλάκι από ειδικό σε ειδικό για να θεραπεύσουν το στόμα τους. Είναι βολικό βέβαια αυτό για κάποιους. Κάνεις 3 θεραπείες την ημέρα, specialist ον, και οικονομάς τα δέοντα όσο δηλαδή ο γενικός οδοντίατρος σε μία ημέρα, με πολλαπλάσια περιστατικά. Ήθελα να ήξερα τώρα με την οικονομική ύφεση, ποιος θα τα πληρώνει αυτά;

Εγώ πάντως αυτό που ξέρω είναι ότι στη δεκαετία του ’80, έαν δεν κάνω λάθος, στη Δανία έκλεισε Οδοντιατρική Σχολή ελλείψει «αντικειμένου», λόγω των πολύ επιτυχημένων προληπτικών προγραμμάτων στοματικής υγείας. Άλλο lifestyle βλέπεις. Δε χωράει η υπερ-λεύκανση εκεί;

Τελειωμό δεν έχει η «Καρέκλα του Πόνου». Χωράει τα πάντα. Σαφώς και επιστημονικά θέματα. Ζητήματα λειτουργίας των Πανεπιστημιακών σχολών. Πανεπιστημιακοί, Νοσοκομειακοί (άραγε γνωρίζουμε τι γίνεται εκεί;). Έχει ενδιαφέρον η λειτουργία των νοσοκομειακών οδοντιατρείων. Γνωρίζετε ότι πάει ο κόσμος με έκτακτα περιστατικά π.χ. οξείες πολφίτιδες και τους φορτώνουν με Amoxil και Flazyl μαζί; Κλπ κλπ.

Με τα εμφυτεύματα τί γίνεται; Πάμε παρακάτω…

Ιατρείο και κατοικία; Τελείωσε η ιστορία; Απαντήστε.

Με βάση υπολογισμούς λόγω της κρίσεως, και ενώ οι τιμές των οδοντιατρικών εργασιών έχουν καθηλωθεί, οι τιμές των υλικών μας έχουν αυξηθεί πάνω από 12% το 2008. Το γνωρίζετε αυτό;

Για αρχή λέω να μην επεκταθώ σε άλλα θέματα. Ο λόγος σ’ όλους μας. Όπως προανέφερα, για τα κυρίως επιστημονικά θέματα περιμένουμε στο blog τους ειδικούς αλλά και τις εταιρείες (στα σχόλια).

Ξέχασα τους ασθενείς· αυτοί και αν πονούν –ενίοτε. Μπορούν και αυτοί να συμμετέχουν βεβαίως.

____________________

Υ.Γ.1: Νομίζω χωράνε και οι έμποροι οδοντιατρικών υλικών και σαφώς, οι αδελφοί οδοντοτεχνίτες.

Υ.Γ.2: Αλήθεια έχετε σκεφτεί ποτέ, έτσι όπως έχουμε «αγκαλιά» καθημερινά τους ασθενείς μας να τύχει, ω μη γένοιτω, να επέλθει το μοιραίο σε κάποιον από εμάς και να γείρουμε πάνω από κανένα στήθος. Φαντάσου να είναι και ενδιαφέρον αυτό (εννοώ το στήθος). Εάν όμως δεν είναι, τι ατυχία!